گر مرد رهی نظر به ره باید داشت
خود را نگه از هزار چه باید داشت

در خانه ی دوست چو گشتی محرم
دست و دل و دیده را نگه باید داشت
---------------------------------------
گر بر سر نفس خود امیری مردی
ور بر دگری خرده نگیری مردی

مردی نبود فتاده را پای زدن
گر دست فتاده ای بگیری مردی
---------------------------------------
شاعر: پوریای ولی

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

یک غزل فوق العاده زیبا از حافظ:

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی               خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی
دل که آیینه شاهیست غباری دارد               از خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی
کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش               که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی
نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج               نروند اهل نظر از پی نابینایی
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان               ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی
جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر               در کنارم بنشانند سهی بالایی
کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست               گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی
سخن غیر مگو با من معشوقه پرست               کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی
این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت               بر در میکده‌ای با دف و نی ترسایی
گر مسلمانی از این است که حافظ دارد               آه اگر از پی امروز بود فردایی

تصنیف این غزل با صدای استاد شجریان واقعا یک شاهکاره.

در مورد این غزل می گن که به خاطر بیت آخر به حافظ تهمت ارتداد و کفر میزنند. حافظ هم با بزرگی به نام مولانا زين‌الدين ابوبكر تايبادي در این مورد مشورت میکنه و این شخص پیشنهاد میده که پیش از این بیت بیتی اضافه بشه که بیت آخر رو نقل قول کنه و چون "نقل کفر، کفر نیست" این تهمت از بین میره. حافظ هم بیت ماقبل آخر رو به غزل اضافه میکنه.

به خاطر ارادتم به حضرت حافظ و برای شروع:

يا رب سببي ساز که يارم به سلامت
بازآيد و برهاندم از بند ملامت
خاک ره آن يار سفرکرده بياريد
تا چشم جهان بين کنمش جاي اقامت
فرياد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت
امروز که در دست توام مرحمتي کن
فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت
اي آن که به تقرير و بيان دم زني از عشق
ما با تو نداريم سخن، خير و سلامت
درويش مکن ناله ز شمشير احبا
کاين طايفه از کشته ستانند غرامت
در خرقه زن آتش که خم ابروي ساقي
بر مي‌شکند گوشه محراب امامت
حاشا که من از جور و جفاي تو بنالم
بيداد لطيفان همه لطف است و کرامت
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ
پيوسته شد اين سلسله تا روز قيامت

گروه موسیقی اوهام با اجرای این غزل به سبک راک اثری فوق العاده شنیدنی خلق کرده است.